Bijzonderheden90 jaar Corso werd gevierd!
|
Juryrapport algemeenHet is ochtend op het veilingterrein. De jury staat klaar voor de eerste schouw en één voor één rijden de wagens op het afgesproken tijdstip het terrein op. Dit jaar stonden alle twintig wagens op tijd op hun plek, precies volgens afspraak. Dat lijkt een detail, maar het was van grote waarde. De jury kon rustig de tijd nemen om alle details te bekijken en dat verdienen de wagens ook. Bovendien konden de deelnemers op het terrein elkaars werk met eigen ogen bewonderen voordat de optocht begon. Nog vóór de middag was Corso Zundert 2026 in zekere zin al geslaagd: een breed klaar-voor-de-start-gevoel met tevreden mensen.
En dan trokken er twintig corsoreuzen door de zonnige straten van Zundert. Het was een uitzonderlijk brede waaier: kunst en verhaal, natuur en architectuur, humor en zwaarte, abstracte vormen en figuratieve wagens, stille poëzie en luidruchtig theater. Geen enkele wagen voelde misplaatst op wat met recht het wereldkampioenschap bloemencorso mag heten.Binnen de corsowereld leunen we op elkaar: we delen kennis, technieken en inspiratie en bezoeken elkaars corso's. Maar door de schaal, de kwaliteit en de professionele aanpak laat Zundert zien waar de absolute top van het corso ligt.Het was bovendien mooi om te zien dat er echt iets is gedaan met de aandachtspunten van vorig jaar.
Het jureren was dit jaar ingewikkelder dan voorheen en dat is als groot compliment bedoeld. De verscheidenheid in beeld en idee was zo groot dat het soms voelde als appels met peren vergelijken. Het maakt verschil of je als jurylid vooral geraakt wordt door een sterk idee, door de schoonheid van de uitvoering of juist door theater en spektakel. Juist daarom is de jury samengesteld uit mensen met uiteenlopende achtergronden: ontwerpers, bouwers, kunstenaars en theatermakers. Die verscheidenheid weerspiegelt hoe divers er over het corso wordt gedacht. Juryleden reflecteren op elkaars oordeel en corrigeren elkaar met hun kennis en professionele houding. Het jurygesprek was levendig en open.
Wat opviel in het veld: er reed dit jaar geen uitgesproken dierenwagen mee. Het land van de rijzende zon kwam twee keer voorbij en ook de dood werd twee keer als onderwerp gekozen, terwijl die bij ieder mens in de regel maar één keer langskomt. Opvallend was ook hoeveel wagens inzetten op geluid, licht, rook, geur en figuratie. Dat levert prachtige momenten op, maar vraagt ook om maat. Een kunstwerk in de openbare ruimte staat nooit op zichzelf: die ruimte is vele malen groter dan de wagen. Geluid met te veel decibellen kan overstelpen en rook die de wagen aan het zicht onttrekt, zeker met de zon erop, kan het beeld eerder vertroebelen dan versterken. Een tweede inzicht dat in de jury leefde, gaat over de verhouding tussen de menselijke figuur en de wagen. Het evenwicht tussen de grootte en de rol van figuranten en het totaalbeeld is delicaat. Daar zijn geen vaste regels voor te geven, maar het bleek dit jaar vaak doorslaggevend. Ook techniek bleek een tweesnijdend zwaard. Hoe meer een ontwerp op techniek leunt, hoe groter de kans dat één storing alle aandacht naar zich toe trekt.
Het corso is in de eerste plaats een optocht. Daaraan is een wedstrijd verbonden als aanjager van vooruitgang en kwaliteit. Het probleem van de jury is juist het enorm hoge niveau van alle wagens. Toch moeten er duidelijke keuzes worden gemaakt en heldere verschillen in punten worden gegeven, anders krijgt iedereen ongeveer hetzelfde en zegt de uitslag niets meer. Dat maakt een tweede, vierde of zevende plaats niet minder waard. Alle wagens, van twintig tot één, dragen een kwaliteit waar veel andere bloemencorso's jaloers op mogen zijn.
Discussie over een uitslag hoort bij een jurysport en zal er altijd zijn. De verschillen tussen de vakjury en de publieksjury schuren soms en dat is begrijpelijk. Als duizenden vrijwilligers met zoveel toewijding werken, bewijzen pittige discussies achteraf eigenlijk vooral hoe springlevend en geliefd het corso is. Het is de jury wel opgevallen dat ook het corso last heeft van de wijze waarop een deel van de mensen zich uitten op socialmedia. Van ongenuanceerde boosheid tot persoonlijke verwensingen: het past niet bij dit corso van wereldniveau. De juryleden doen dit werk onbezoldigd en zijn gevraagd hun kennis en kunde in te zetten. Zij zijn erop ingesteld dat de uitkomst van jurering discussie oproept. De polariserende wijze waar dit nu door een deel van de mensen is gedaan, wordt betreurd. En dan niet zozeer omdat goede bedoelingen en kennis van juryleden in twijfel wordt getrokken, maar omdat polariserende uitspraken over wagens ook altijd bouwers raken.De jury begrijpt uiteraard de teleurstelling wanneer een wagen waar je alles voor hebt gegeven niet zo wordt beoordeeld als je had gehoopt en net zo goed de euforie van een onverwacht hoge klassering. Daarom is het gesprek tussen jury en ontwerpers zo waardevol: daar is ruimte voor uitleg, begrip en het leren van elkaar. Dit rapport wil daaraan bijdragen. Het is nadrukkelijk niet bedoeld om op de stoel van de ontwerpers te gaan zitten of om één visie als de ultieme waarheid te presenteren. Het wil laten zien waarom de jury tot haar oordeel kwam, met hier en daar een suggestie of denkrichting voor een volgende editie. Per wagen vindt u eerst wat de jury raakte en daarna waar nog winst te behalen valt, afgesloten met het samenvattend oordeel van de jury.
Tot slot: hoe clichématig het ook klinkt, de jury was opnieuw overdonderd door al het werk, het niveau, de grootsheid van het geheel en de gedrevenheid en passie van alle deelnemers. Het corso is als een levend organisme dat zich ieder jaar in een andere gedaante laat zien. We willen uiteindelijk allemaal hetzelfde: genieten van een prachtig corso dat we samen maken. Veel dank aan alle bouwers, ontwerpers, figuranten, duwers en vrijwilligers. En zoals een van de juryleden het treffend verwoordde: wees lief voor elkaar en daarmee lief voor de cultuur en de waarde van het corso.
|